اول بنا بود که این وبلاگ به حرفهای دل خودم تعلق داشته باشه و دنبال گوشهای آشنا با این حرفها بگرده ولی حالا ارادت من به حافظ من را وادار به نوشتن این غزل حافظ کرد. شاید این هم به نوعی حرف دل من باشه.

حسب حالی ننوشتیم وشد ایامی چند محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسیم

 هم مگرپیش نهد لطف شما گامی چند

چون می ازخم به سبورفت و گل افکند نقاب

فرصت عیش نگه داروبزن جامی چند

قندآمیخته باگل نه علاج دل ماست

 بوسه چنددرآمیز بدشنامی چند

زاهدازکوچه رندان به سلامت بگذر

تاخرابت نکندصحبت بدنامی چند

عیب می جمله چوگفتی،هنرش نیزبگو

 نفی حکمت مکن ازبهردل عامی چند

ای گدایان خرابات خدایارشماست

 چشم انعام مدارید زانعامی چند

پیرمیخانه چه خوش گفت بدردی کش خویش  

که مگو حال دل سوخته باخامی چند

حافظ ازشوق رخ مهرفروغ تو بسوخت

کامکارانظری کن سوی ناکامی چند